Nad nami czuwają anioły więc będzie dobrze

Znacie ten strach, kiedy okazuje się, że w pracy coś poszło poważnie nie tak? Wszyscy zostają postawienie na nogi, powołany zostaje sztab antykryzysowy, a ty w duchu zastanawiasz się w jakim procencie ponosisz winę za owy kryzys? I czekasz/czekacie na reakcję bossa. Na jego minę, reakcję i ewentualny pomysł, co dalej.

Ośrodka decyzyjnego brak

Nie ma nic bardziej irytującego niż niekompetentny szef. Taki, na którego szybką decyzją  nie masz co liczyć, nawet jeśli chcesz szybko zamknąć otwartą, ale trudną sprawę, która wisi nad tobą i wisi.

Mówi się, że zmiany są dobre. Nie zawsze. Dobrze jest, jeśli jednego kompetentnego szefa, zajmie drugi. Albo, gdy niekompetentnego szefa, zajmie kompetentny. Ale jeśli

Kością niezgody będzie parking

Większość małych miasteczek składa się z bloków. W blokach wiadomo, nie ma widoków, jest smutny trzepak przy śmietniku i sąsiedzi w oknach. Patrzą i obserwują. Znaczna część nawet nie zadaje sobie trudu, aby to ukryć, stanąć w ciemnościach i dyskretnie podglądać sąsiadów zza firanki. Nie. Tutaj podkładają sobie poduszki pod łokcie, zadzierają firany do góry, otwierają buzie i patrzą.

Szykuje się Apokalipsa

          Macie bujną wyobraźnię? Proponowałabym w tym momencie zamknąć oczy i wyobrazić sobie sytuację, którą opisuję, ale najpierw musicie jednak przeczytać, a dopiero później możecie puścić wodze fantazji.

Wszyscy zbierają grzyby, zbieram i ja

W małym mieście, wszystkie jesienne rozmowy prędzej czy później schodzą na grzyby. Czy zbierasz, a gdzie zbierasz, a z kim, dlaczego, po co i co z nimi ostatecznie robisz. Zbieranie grzybów jest wręcz kultowe, sąsiedzi prześcigają się w wystawianiu swoich okazów na balkonach, rodzina konkuruje pod względem zebranych prawdziwków, a ty zastanawiasz się, czy za dwadzieścia lat wciąż będziesz zbierał grzyby w  tych samych lasach, co teraz.

Nasza klika

W małym mieście trudno jest żyć. Jak już odnajdziesz lub też ponownie zacieśnisz relacje ze swoimi dawnymi przyjaciółmi, znajomymi, to wychodzi na to, że trzymacie się razem. W dzień i w nocy. W kawiarni, na spacerze, na imprezie. Dzwonicie do siebie, piszecie smsy, kiedy usłyszycie piosenkę w radiu, z której ostatnio się nabijaliście. Głupie sprawy, ale w tym zaangażowaniu wychodzi na to, że zapominacie o tym, że w zasadzie miłe mogłoby być bliższe poznanie kogoś innego.

Na imię mam Mażena

Dziś nie o niekompetencji urzędników. Dziś o ignorancji interesantów – klientów – petentów – nazywajcie sobie ich jak chcecie.

Jestem tolerancyjna względem korzystania z języka polskiego. Chociaż bardzo trudno mi się z tym pogodzić, akceptuję wymówki pod tytułem dysleksja, dysortografia i wszystkie inne dys, mimo tego, że wychodzę z założenia, że powodem jest brak silnej woli i chęci do nauki (zwłaszcza przy dysortografii).

Pochwalę się dzieckiem wychowanym bezstresowo

Ponoć osoba nie posiadająca dzieci głosu nie ma, ale i tak się wypowiem. Dostrzegam bowiem coraz więcej niepokojących moim zdaniem symptomów i sytuacji, kiedy to dzieci zaczynają rządzić rodzicami. Ci zaś ograniczają się do powtarzania „uspokój się kochanie”, „zachowuj się”, „mamusia prosi, abyś był cichutko”. I tak patrząc na tych rodziców w sklepach, urzędach, parkach, to mam wrażenie, że są oni tak przerażeni swoimi pociechami, że boję się myśleć, jak poradzą sobie za kilka lat.

Urzędnik jest niemiły

                Pewnie każdy z was ma jakieś niemiłe doświadczenie z urzędem, albo raczej z urzędnikiem. Jest niemiły, mało pomocny, mało wie i w ogóle jest do niczego. Wizyta w urzędzie to zło konieczne i na samą myśl jest ci słabo. Urzędnik też człowiek, ma prawo mieć gorszy dzień, ale często zdajesz sobie sprawę, że on ma zawsze gorszy dzień, albo przynajmniej zawsze wtedy, kiedy ty jesteś w urzędzie. W małym miasteczku urzędnik, miewa często gorsze dni i poczucie wyższości, którego mieć nie powinien.

Nie rozmawiamy o uchodźcach.

Zauważyliście, ze obecnie mamy wysyp specjalistów od spraw uchodźców? Jest to naprawdę zastanawiające, biorąc pod uwagę, że nigdy wcześniej podobnego przypadku na taką skalę nie mieliśmy.

Dlaczego nie lubię pracować z kobietami.

Dlaczego nie lubię pracować z kobietami

10 powodów, dla których powinieneś tego unikać.

Urzędy państwowe są strasznie sfeminizowane. Naprawdę na 30 osób zatrudnionych, 27 pracujących to kobiety i czuję się z tym okropnie. Panowie powinniście zacząć protestować. Kobiety domagają się równouprawnienia w każdym możliwym zawodzie. Dlaczego więc was jest tak niewielu
w urzędach?

Jako kobieta nie lubię pracować z kobietami. Albo może z taką ilością kobiet. Pół na pół byłoby idealnie. A tak męczymy się wszyscy, z trudem na siebie patrzymy i z wielkim zaangażowaniem knujemy swoje małe intrygi. Poniżej bardzo subiektywna lista powodów, będących potwierdzeniem tezy, że praca
z kobietami to samo zło.

Im jesteś głupszy tym głośniej krzycz

         Urzędnicy państwowi nie mają zbyt dobrej opinii. Nie dziwię się temu. Sama nie przepadam za chodzeniem do urzędów. Na ogół trafiam na ludzi, którzy nigdy niczego nie wiedzą, o niczym nie słyszeli i nic nie widzieli. Argumentowanie swoich racji przez posługiwanie się przepisami prawa lub też informacjami dostępnymi na stronach internetowych urzędów publicznych nie ma najmniejszego sensu. Odbijasz się, jak od muru, rzucasz, jak grochem o ścianę i mówisz, jak do słupa. Urzędnicy w małych miasteczkach zatrzymali się, gdzieś na etapie lat ‘90, ale jeszcze przed reformą administracyjną. Ci młodsi z kolei, zgodnie kończą studia pedagogiczne – głównie pedagogikę wczesnoszkolną na wyższych szkołach humanistycznych w trybie zaocznym.

Kredyt, mąż i posada w budżetówce, czyli o wyznacznikach sukcesu w małym miasteczku

Jeżeli podczas czytania kolejnego mądrego poradnika w stylu Glamour, czy Cosmopolitan, albo oglądania zdjęć modelek na Instagramie, poczucie twojej własnej wartości gwałtownie spada, to jest na to rada. Wprowadź się na jakiś czas do małego miasteczka. Albo poczucie własnej wartości wzrośnie diametralnie, albo spadnie tak nisko, że niżej się nie da. To może ciebie jedynie wzmocnić.

Na mszę pójdziemy o 10

            Moje miasteczko jest bardzo religijne i wierzące. Na dziesięć tysięcy mieszkańców, mamy trzy kościoły i dwa miejsca, w których msza odbywa się raz w tygodniu. W niedzielę (liczyłam ostatnio) msza odbywała się dziesięć razy.

            Tak naprawdę to fascynują mnie ludzie, którzy wierzą i mają niczym niezachwianą pewność, że gdzieś tam czeka ich niesamowite życie. Obiecywali opium, a mamy popiół, jak to śpiewał Spięty. Ale nie o tym.

W modzie energia na fali

 Na pewno zauważyliście ten dziki szał, który zapanował w naszym pięknym kraju jakiś czas temu, i który sprawił, że nagle wszyscy (a przynajmniej większość) poczuli konieczność bycia fit. O ile początkowo trend ów wydawał mi się niegroźny, o tyle z czasem zaczął przyprawiać mnie o migreny i mdłości i to z pewnością nie spowodowane przejściem na dietę.

Wszyscy słuchamy Radia Złote przeboje

            W sumie nie wiem od kiedy i dlaczego. Pamiętam, że jeszcze kilkanaście lat temu rodzice słuchali Trójki. Skoro oni słuchali, to ja słuchałam razem z nimi. Pamiętam niektórych redaktorów radia, którzy już wtedy robili za jego legendy. Pamiętam dużo Republiki, Maanamu, Budki Suflera. Chociaż to dziwne, bo mogłam tego z nimi słuchać w latach dziewięćdziesiątych.

O byciu anonimowym słów kilka

Wiecie, co kiedyś najbardziej lubiłam w dużych miastach? Anonimowość. 

A przynajmniej świadomość, że mogę być anonimowa. Wychodziłam na miasto w starym wyciągniętym dresie (na miasto to może za dużo powiedziane – do osiedlowego sklepiku, na ryneczek z warzywami), bez makijażu i z włosami każdym w inną stroną. I było mi z tym dobrze,

Ja. Biurwa.

Cześć. Jestem biurwą tak przynajmniej nazwie nie znaczna część z Was. Nie lubię tego określenia: kojarzy mi się z jakimś owadem, chrabąszczem, albo larwą. Ewentualnie z najstarszym zawodem świata.

Pinezkowe miasto - od sezonu do sezonu

Szczęśliwi czasu nie liczą, ale patrzą w kalendarz 

            Rytm życia, niewielkiego, (prawie) nadmorskiego, pinezkowego miasteczka wyznacza sezon. Albo czekamy na sezon, albo trwa sezon, albo jest po sezonie. Sezon budzi je do życia, nadaje mu tempo i sens egzystencji.

O pinezce

Pinezką, naturalnie jedną z wielu, jestem ja. 

Pinezką, może być też miasteczko, w którym obecnie mieszkam.

Interpretacja tak naprawdę dowolna.*

Po sześciu latach wzlotów i upadków życia w dużym mieście, los sprowadził mnie tu - do nadmorskiego miasteczka, które liczy sobie niecałe dziesięć tysięcy mieszkańców. I nie ma kina. 

Każdy z Was zna takie pinezkowe miasteczko. Jest ich wiele.