W modzie energia na fali

 Na pewno zauważyliście ten dziki szał, który zapanował w naszym pięknym kraju jakiś czas temu, i który sprawił, że nagle wszyscy (a przynajmniej większość) poczuli konieczność bycia fit. O ile początkowo trend ów wydawał mi się niegroźny, o tyle z czasem zaczął przyprawiać mnie o migreny i mdłości i to z pewnością nie spowodowane przejściem na dietę.

 Niepokój poczułam, kiedy poszłam do jednego z większych sklepów oferujących możliwość kupna wszystkiego: od książek, przez płyty, gazety, kubki, magnesy, słodycze i setki innych rzeczy. Ten dziwny lęk opanował mnie, kiedy zobaczyłam top 10 najchętniej czytanych/kupowanych książek. Pierwsze pięć pozycji należało do poradników w tym, zmień swoje życie, odkryj swoją nową ja, fit przepisy etc (tytuły niedosłowne, nie mam nawet ochoty ich sprawdzać). Tak czy inaczej w dużym mieście wszyscy zaczęli ćwiczyć. Naprawdę. Biegać, jeździć rowerami, na rolkach, gibać się na wszystkie strony, zapisywać na siłownię, sambę, zumbę i nie wiadomo co jeszcze. Początkowo przyklasnęłam temu 

z entuzjazmem. Ludzie wreszcie ruszyli się z domu, sprzed ekranów laptopów i komputerów. Cudownie!

Okazało się, że to cudownie to wyłącznie moje złudzenie. Wcale nie było cudownie, kiedy wszyscy bez wyjątków rozprawiali o dietach, kaszach, brzuszkach, treningach i mięśniach lub ich braku. Jako osoba, która na diecie nigdy nie była, a która jedzenie bardzo lubi, trudno było mi znosić ograniczenia znajomych i ich wieczorne, melisowe fanaberie. Sceptycznie podeszłam też do szału treningowego. Osobiście lubię sport – pobiegać, pograć w siatkę, iść na wspinaczkę. Ale nie podporządkowuję temu mojego całego życia.

Parki były nie do przejścia zwłaszcza w weekendy.

W małym mieście szał na bycie fit jest mniejszy. Wieczorami, kiedy biegam moją starą trasą spotkam jednego, ewentualnie dwóch biegaczy. Nie widzę tłumów gnających na siłownię, orliki raczej opustoszałe, nie liczę tu dzieci, które wbrew stereotypom nie siedzą wyłącznie przed komputerami i konsolami. Od czasu do czasu zaglądając na siłownie widzę, że kilka pań trenuje na wzór Brazylijek wyłącznie pośladki.

Rodzice twierdzą, że to moje bieganie jest dziwne, bo tu nikt nie biega. Owszem to prawda, kiedy zaczynałam biegać (przed tym szałem), byłam w liceum i biegałyśmy z koleżanką, jak było ciemno, aby nikt nas nie widział. Po jakimś roku przestałyśmy zwracać uwagę na sensację, jaką wzbudzałyśmy. Tutaj i teraz ludzie dalej patrzą, co może brzmieć śmiesznie, ale w mieście gdzie nie ma rozrywek to nawet jest ciekawe, jak ktoś szuka ich sam. Wolę nie myśleć, jaką ciekawostką  byłoby, gdyby świnia uciekła z zagrody i wyszła na ulicę.

Ćwiczmy, zdrowo się odżywiajmy, ale nie wpadajmy w obsesję i paranoję. Życie jest krótkie, wyrzeczeń robić nie będę J

PS: Tytuł nawiązuje do piosenki O.S.T.R – Mówiłaś mi.