Pinezkowe miasto - od sezonu do sezonu

Szczęśliwi czasu nie liczą, ale patrzą w kalendarz 

            Rytm życia, niewielkiego, (prawie) nadmorskiego, pinezkowego miasteczka wyznacza sezon. Albo czekamy na sezon, albo trwa sezon, albo jest po sezonie. Sezon budzi je do życia, nadaje mu tempo i sens egzystencji.

            Opisowy rok kalendarzowy zacznę od kwietnia, kiedy miasto powoli szykuje się na sezon. W maju jest już gotowe na przyjęcie rzeszy turystów, którzy zaczynają przyjeżdżać – początkowo tylko na majowe weekendy. I może nie bezpośrednio do tej pinezki, a konkretnie nad morze, ale kiedy już pada deszcz
i nawet najwytrwalsi z wytrwałych nie mogę dłużej kultywować zasady „umrę, a wypocznę”, wtedy przyjeżdżają do nas. Jest tu trochę zabytków, są markety, można więc snuć się długo i bez celu, albo siedzieć w kawiarni i użalać się na pogodę. W czerwcu przyjmujemy turystów: w sklepach są gigantyczne kolejki, na rondach tworzą się korki, bo zawsze znajdzie się jeden taki, który na to rondo boi się wjechać. Brakuje miejsc parkingowych, półki świecą pustkami prawie, jak za komuny, a lokersi zaczynają narzekać. Uśmiechają się jednak ze zrozumieniem, kiedy widzą, jak wielu odwiedzających patrząc na zatokę myli ją
z morzem. Cała sytuacja trwa przez lipiec i sierpień, aby we wrześniu się uspokoić i pozwolić wszystkim złapać oddech. Połowa września i październik należą do kuracjuszy. Oni już nie szastają bez opamiętania pieniędzmi. Oni należą do grupy „apaczów” („a patrzę”) i macajów (a tak tylko macam). Oni przechadzają się wolniutko uliczkami, nigdzie się nie spiesząc, dopasowując się jakby do powolnego tempa życia posezonowego. Pod koniec października budki z lodami, goframi, kulkami i innymi cudami zostają zamknięte na cztery spusty i zabite dechami. Jedyna kawiarnia niby działa, ale tajemnicą dla wszystkich pozostaje, jak
i kiedy. Młodzież znów wysiaduje na ławkach, popijając piwo i oglądając się nerwowo, czy nie nadjeżdża nasza dzielna policja, zajmująca się głównie spisywaniem osób, które piją w miejscu (zawsze) publicznym
i nieprawidłowo siedzą na ławce. Młodzież ta - też czeka na sobotę i wyjazd - może nie od razu do Warszawy, ale bynajmniej do jakiegoś miasta, gdzie znajduje się coś, a la dyskoteka – klub – cokolwiek, gdzie można potańczyć. Grudzień przynosi śnieg, brud, ciemność, podobnie, jak styczeń i luty. Wtedy raczej nikt do nas nie przyjeżdża. Patrzymy wszyscy na siebie z pewnego rodzaju zmęczeniem. Ciągle i ciągle widzimy te same twarze, mijamy je na ulicy, ustawiamy się za nimi w kolejce. W marcu jest „odwilż” – czekamy na kwiecień. A w kwietniu już z górki.

            W sezonie lokersi powtarzają – niech ten sezon się już skończy. W okolicach końca roku – czekają na niego z utęsknieniem i nadzieją, że w końcu coś się zacznie dziać. I tak rok w roku.

            Jednak, co warte podkreślenia, czas w tym mieście nie ma żadnego znaczenia. Mieszkańcy jakby nigdy się nigdzie nie spieszą, zawsze mogą porozmawiać, nigdy nic ich nie zatrzymuje, nie nagli.

            Najwyższa wieża w mieście nie ma wskazówek.

            Szczęśliwi czasu nie liczą.