Ja. Biurwa.

Cześć. Jestem biurwą tak przynajmniej nazwie nie znaczna część z Was. Nie lubię tego określenia: kojarzy mi się z jakimś owadem, chrabąszczem, albo larwą. Ewentualnie z najstarszym zawodem świata.

Nie lubię też oficjalnej nazwy zawodu, który wykonuję i który mam wpisany w "umowie", czyli referent. Nijak się ma do tego, co robię.

Część z Was powie zapewne, że nic nie robię. Biurwy z zasady są niemiłe, zawsze piją kawę, nigdy nic nie wiedzą, a na końcu bezsensownie przekładają papierki z lewej do prawej. 

Ja staram się być miła, tak piję kawę, staram się zawsze pomóc (ale kłamstwem będzie jeśli napiszę, że zawsze wszystko wiem - nie ma takich ludzi), a papiery przekładam tylko wtedy, kiedy któregoś szukam. 

I nie dla własnej zabawy. 

Oczywiście nie jest to najtrudniejszy i najbardziej odpowiedzialny zawód na świecie. Bzdura. Nie pracuję nawet w połowie tak ciężko, jak robotnicy fizyczni. Ostatnio byłam w górach. Schodząc z przełęczy na szczyt, zaobserwowałam, jak robotnicy znosili grube belki, które wykorzystywali do budowy schodów. Okazało się, że zostały one zrzucone na złą górę i trzeba je przenieść. Były okropnie grube i ciężkie. Robotnicy nosili je parami w 35 stopniowym upale, bez odrobiny cienia. Nie, zdecydowanie nie mam tak ciężkiej pracy, jak oni.

Moja praca niekoniecznie należy jednak do najprzyjemniejszych. Pisanie i dokumentacja to jedno - można się przyzwyczaić. Gorzej jest z przyzwyczajeniem się do wysłuchiwania historii ludzi. Każdy z nich ma swoją historię, którą większość z nich chce się podzielić. One najczęściej nie są miłe, lekkie i przyjemne.
I najtrudniejsze jest to, że masz związane ręce i nie możesz pomóc. Nic nie poradzisz na opóźnienia na "górze", biurokrację, setki bezsensownych wymogów i przepisów. Słuchasz, potakujesz, tłumaczysz. Często kilkanaście razy dziennie, dokładnie to samo jednej i tej samej osobie. Taka praca. Chociaż nie jest to wpisane w szereg obowiązków.