Moje miasteczko jest bardzo
religijne i wierzące. Na dziesięć tysięcy mieszkańców, mamy trzy kościoły i dwa
miejsca, w których msza odbywa się raz w tygodniu. W niedzielę (liczyłam
ostatnio) msza odbywała się dziesięć razy.
Tak naprawdę to fascynują mnie
ludzie, którzy wierzą i mają niczym niezachwianą pewność, że gdzieś tam czeka
ich niesamowite życie. Obiecywali opium, a mamy popiół, jak to śpiewał Spięty.
Ale nie o tym.
Kiedyś bardzo regularnie chodziłam
do kościoła i modliłam się tak żarliwie, jakby miało to sprawić, że zbawiona
zostanę jeszcze za życia. W szkole podstawowej do kościoła prowadzali mnie
rodzice. W gimnazjum, przygotowując się do bierzmowania dali mi wolną rękę
(mądrych mam rodziców), wychodząc z założenia, że jestem na tyle dorosła, że
mogę sama zdecydować: czy chcę, czy nie. Zdecydowałam – trzy lata biegania do
kościoła z indeksem, o 8.30, bo o innej godzinie księża nie chcieli się w tym indeksie
podpisywać, a bez podpisów o bierzmowanie nie było sensu się starać. W soboty biegałam na
spotkania przygotowujące. Pomijam spowiedzi, co miesiąc, roraty, różańce,
nabożeństwa majowe. Księża zawsze mówili, że za mało, za rzadko, i bez
odpowiedniego skupienia. Nie wiem czemu, ale wyobrażałam sobie, że to
bierzmowanie zmieni moje życie. Bzdura. Nic się nie zmieniło. Poczułam się
jedynie zniechęcona i oszukana.
Patrząc na ludzi chodzących na msze
miałam wrażenie, że większość chodzi do kościoła tylko po to, aby pochwalić się
przed innymi. Strojem, mężem, żoną, chłopakiem, dziewczyną, bratem, siostrą,
synem, córką, wnukami. Ostatecznie, gdzie zobaczy ciebie więcej osób niż w
kościele o godzinie 10, kiedy jest msza główna - suma? Zobaczą ciebie wszyscy,
a bynajmniej znaczna część znajomych. Taki wypad do kościoła to szansa, bo
wszyscy będą w jednym miejscu i to na dodatek w tym samym czasie. Śmiać mi się
chce, kiedy widzę ludzi, gorliwie modlących się i rzucających na kolana,
gnających do spowiedzi, a następnego dnia kontynuujących swoje romanse, nie szanujących swoich
pracowników i kłamiących w żywe oczy. Ale nie szkodzi. Na mszę o 10 podjadą swoim nowym
samochodem marki FORD, przywitają się z naczelnym plebanem, dając mu kopertę na
remont kościoła, dzięki której część grzechów będzie odpuszczona. Jak wesprzesz
księdza to możesz sobie pozwolić na więcej, bo i więcej będzie ci wybaczone, a i góra jest
jakby bardziej tolerancyjna.
Mam koleżankę, bardzo żarliwie
chodzącą do kościoła, która przez całe studia wypominała mi, że ja do niego nie
chodzę. A ja nie będę chodzić skoro kościół i hierarchowie sami grzeszą. Nie
widzę sensu w bieganiu do spowiedzi, skoro co miesiąc powtarzam te same
grzechy, jednocześnie obiecując poprawę, a doskonale wiem, że tej poprawy nie
będzie. U niej też jej nie było. Zawsze jednak chodziła do spowiedzi w innym
miasteczku, aby ksiądz tych jej grzechów nie poznał. I jaki sens jest być
hipokrytą?
Wracając do meritum. Te trzy
kościoły, które mamy, to nie jest jedyny majątek hierarchów kościelnych w tym
moim małym miasteczku. Nie będzie nadużyciem, jeśli powiem, że 1/3 budynków
znajdujących się w centrum (tych
najstarszych i najładniejszych) należy do kościoła. Bardzo mnie to boli,
zwłaszcza dlatego, że kiedyś mieściły się w nich ważne placówki z punktu
widzenia mieszkańców – biblioteka, hala widowiskowa, muzeum. Wszystko zostało
zlikwidowane bądź przeniesione, bo kościół swych budynków nie użycza. Mogą stać
puste, ale nie ma opcji, aby mieściło się w nim cokolwiek innego,
niekościelnego.
Może ta pazerność kościoła powoduje,
że tak niechętnie patrzę na samą instytucję. Może chodzi też o zakłamanie
ludzi, których większość chodzi nie dla samej wiary ile dla innych ludzi: aby
obejrzeć, pokazać się, obgadać. Tak czy inaczej, chodzenie do kościoła w małym miasteczku jest pewnego rodzaju rozrywką. Jak nie masz, co robić i z
kim pogadać idziesz do kościoła. Tam też kwietnie obfite życie
towarzyskie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz