O byciu anonimowym słów kilka

Wiecie, co kiedyś najbardziej lubiłam w dużych miastach? Anonimowość. 

A przynajmniej świadomość, że mogę być anonimowa. Wychodziłam na miasto w starym wyciągniętym dresie (na miasto to może za dużo powiedziane – do osiedlowego sklepiku, na ryneczek z warzywami), bez makijażu i z włosami każdym w inną stroną. I było mi z tym dobrze,
nie spotykałam niespodziewanie zbyt często znajomych w takich chwilach. Owszem, kojarzyłam kilka sprzedawczyń/sprzedawców, ale że oficjalnie nie byliśmy zaprzyjaźnieni nie należało się nimi przejmować. Lubiłam chodzić do parku, siedzieć sama na ławce i nie spotykać pod drodze wszystkich krewnych i znajomych królika.

            W małym mieście jest inaczej. Nie dojdziesz spokojnie do parku (mało przypomina park, ale tak na niego mówimy), bo po drodze spotkasz kilka znajomych osób, z których co najmniej jedna spyta dokąd idziesz. I nie ma w tym nic złego, ale automatycznie tracisz to poczucie tajemnicy: gdzie, jak i dlaczego. Podobnie jest z wyjściem wieczorem, powrotem nad ranem i piciem samemu kawy w kawiarni (o winie, czy piwie nie wspominam), zawsze ktoś zobaczy, dostrzeże, zapyta, powtórzy. Tak jest. Wyjście w wyciągniętym dresie robisz na własną odpowiedzialność, bo owszem można się nie przejmować, ale nawet idąc do sklepu 300 metrów dalej na pewno kogoś spotkasz. Jeżeli ci na tym kimś kompletnie nie zależy to nic złego, ale w moim przypadku najczęściej spotyka mnie jakaś złośliwość rzeczy/spraw martwych i spotykam wszystkich tych, których niekoniecznie chciałabym widzieć wyglądając tak źle.

            Mieszkając w kilkuset tysięcznym mieście, moja rodzina zgodnie powtarzała, że na pewno nie jest mi tam smutno, bo tam tyle ludzi i w ogóle tyle się dzieje, że nie można się nudzić. Nie zgadzam się jednak ze stwierdzeniem, że w dużym mieście ludzie nie są samotni. Są samotni, jak cholera. Tam najczęściej musisz się umawiać ze znajomymi z dużym wyprzedzeniem. Nie możesz ot tak wpaść w odwiedziny, bez wcześniejszego zapowiadania się, bo zupełnie nie opłaca się jechać przez pół miasta i pocałować klamkę. Tutaj jest inaczej. Idziesz ulicę dalej i nawet nie szkoda ci czasu jeżeli nie zastaniesz znajomego w domu.
W dużym mieście wychodzisz na ulicę i mimo wielu ludzi dookoła, jesteś sam. W małym miasteczku tego nie doświadczysz.

Owszem często może to być męczące, ale dzięki temu uświadamiasz sobie, że nie zostaniesz na starość pożarty przez owczarka alzackiego.