Dlaczego nie lubię pracować z kobietami.

Dlaczego nie lubię pracować z kobietami

10 powodów, dla których powinieneś tego unikać.

Urzędy państwowe są strasznie sfeminizowane. Naprawdę na 30 osób zatrudnionych, 27 pracujących to kobiety i czuję się z tym okropnie. Panowie powinniście zacząć protestować. Kobiety domagają się równouprawnienia w każdym możliwym zawodzie. Dlaczego więc was jest tak niewielu
w urzędach?

Jako kobieta nie lubię pracować z kobietami. Albo może z taką ilością kobiet. Pół na pół byłoby idealnie. A tak męczymy się wszyscy, z trudem na siebie patrzymy i z wielkim zaangażowaniem knujemy swoje małe intrygi. Poniżej bardzo subiektywna lista powodów, będących potwierdzeniem tezy, że praca
z kobietami to samo zło.

1. Kobiety to histeryczki. Tak moi drodzy, to prawda. W jednej minucie uśmiechają się do ciebie najładniej, jak potrafią, a w drugiej wrzeszczą. W żadnym z przypadków nie wiesz dlaczego.
2. W nawiązaniu do punktu pierwszego. Nigdy nie wiesz, o co im chodzi. Zamiast jasno powiedzieć,
   co, jak i dlaczego, to rzucają znaczącymi spojrzeniami, chrząknięciami i przewracaniem oczu. Nigdy nie powiedzą niczego wprost.
3. Płaczą. Bez względu na to, czy mają powód, czy nie. I też nie wiesz dlaczego, bo dorosłe kobiety płaczące po kątach, bo ktoś nakrzyczał na nie przez telefon, czy nawet w bezpośredniej rozmowie jest absurdalne. Zwłaszcza, jeżeli pracujesz z ludźmi, to powinieneś być przyzwyczajony do tego, że bezustannie ktoś krzyczy i czegoś chce.
4. Intrygują. Każda chce coś ugrać, nawet jeżeli gra nie jest warta świeczki. Kłótnie trwają nawet
   o krzesło, ale niestety nie wiem, która ma aspiracje do bycia premierem, a która prezydentem. Ważne, aby jej było na wierzchu, nawet jeżeli efekt końcowy w ogóle ich personalnie nie dotyczy.
5. Zatrudniasz jedną, masz na głowie jej całą rodzinę. Może nie wszystkie mają taką zasadę, aby ściągać do urzędu całą swoją rodzinę, ale w naszej pinezce tak jest przyjęte. Mąż i dziecko przychodzi raz dziennie ot tak, posiedzieć, popatrzeć, nie wiadomo, po co i na co. A już telefony pt: proszę przekazać mojej żonie, żeby włączyła telefon jest tak absurdalne, że jedyne, co możesz zrobić to facepalm.
6. Bezustannie mówią o mężu i dzieciach. Zuzia chodzi na karate, Bartuś na basen i niemiecki, Amelka na taniec, Wojtuś na zapasy, a Julcia płacze i nie chce chodzić do przedszkola. Masz wrażenie, że ich dzieci i mężowie opanowują twoje życie i w każdej chwili mogą wyskoczyć z twojej lodówki lub znajdziesz ich pod swoim łóżkiem. Co tam uchodźcy, co tam referendum i wybory, Hania podarła swoją najnowszą sukienkę.
7. Plotkują. Nie jest to żadne odkrycie, ale zawsze myślałam, że jeśli już kogoś obgadujesz to przynajmniej się z tym kryjesz. Jak można w jednej chwili chwalić osobę, ż którą przebywasz, a po jej wyjściu z pokoju zaczynać ją obgadywać do pozostałych obecnych? Okropne, naprawdę.
8. Robią się słodkie, gdy widzą faceta. To zapewne wynika z deficytu mężczyzn w naszym urzędzie, Zmieniają się diametralnie, kiedy widzą przedstawiciela płci męskiej: chichoczą, uśmiechają się słodko, robią z siebie niestety głupiutkie podlotki w wieku nastoletnim, a znaczna część z nich dobiega już do czterdziestki.
9. Użalają się. Cały czas i bez przerwy: na ceny, na nadmiar pracy, na pogodę, na przemęczenie, na współpracowników, na drogi, korki, fryzjerów. Takie z nich optymistki, jak ze mnie astronom.
10. Mało wiedzą, ale uważają się za geniuszy. Im mniej wiesz, tym ważniejszą i mądrzejszą zgrywasz. Jak tak dalej pójdzie to okaże się, że pracują u nas same kobiety na miarę Curie - Skłodowskiej, tylko zakamuflowane. Bardzo mocno. zakamuflowane.