Ponoć osoba nie
posiadająca dzieci głosu nie ma, ale i tak się wypowiem. Dostrzegam bowiem
coraz więcej niepokojących moim zdaniem symptomów i sytuacji, kiedy to dzieci
zaczynają rządzić rodzicami. Ci zaś ograniczają się do powtarzania „uspokój się
kochanie”, „zachowuj się”, „mamusia prosi, abyś był cichutko”. I tak patrząc na
tych rodziców w sklepach, urzędach, parkach, to mam wrażenie, że są oni tak przerażeni swoimi
pociechami, że boję się myśleć, jak poradzą sobie za kilka lat.
Dzisiaj byłam świadkiem sytuacji, w
której mamusia przyszła z siedmioletnim synkiem załatwić coś w urzędzie.
Przywitała się ze znajomymi, pochwaliła Piotrusia oznajmiając z dumą, że chodzi
on na lekcje gry na skrzypcach i na niemiecki naturalnie. W wolnym czasie na karate. Koleżanka uprzejmie zapytała Piotrusia, jak mu się
na zajęciach podoba, ale Piotruś nie raczył odpowiedzieć. Zareagował jedynie kopiąc krzesło. Następnie zaczął bić matkę
ręką po nogach i spychać ją z krzesła. Matka miała naprawdę anielską
cierpliwość i albo nic nie mówiła, uśmiechając się od czasu do czasu, albo
powtarzając „uspokój się”.
Nie odniosło to żadnego skutku, po
jakichś piętnastu minutach wyszli, a w międzyczasie dziecko oznajmiło, że w wolnym czasie skacze po dziadku,
cokolwiek to oznacza. Nie jestem zwolenniczką znęcania się nad dziećmi, bicia
ich w miejscach publicznych, czy też niepublicznych, ale niepokoi mnie taki
absolutny brak reakcji i umiejętności poradzenia sobie z dzieckiem w latach najmłodszych. Co będzie za
kilka lat? Liczymy na to, że dziecko zmądrzeje, czy godzimy się z tym, że
wejdzie nam na głowę?
Moi rodzice nigdy mnie nie bili, ale
w życiu nie przyszłoby mi do głowy, mając siedem lat wtrącać się bez pytania w
rozmowy dorosłych, że o biciu mamy po nogach i kopaniu krzesła nie wspomnę. Były zasady, jasno określone i należało ich
przestrzegać. W ogóle słuchając w sklepach rozmów mam czy babć z dziećmi, mam wrażenie, że
głową domu jest właśnie dziecko i to ono ma prawo podejmować wszystkie decyzje,
które reszta w obawie przed aktem szału posłusznie wykona.
Oczywiście mogę sobie teraz
dywagować i użalać, a możliwe, że swoje dziecko (brońcie mnie wszyscy przed
tym) będę wychowywać podobnie. Bezstresowo – bez podnoszenia głosu, klapsa, a
jedynie godzinną karą polegającą na zabraniu tableta i rozkazie rozmyślania nad swoim postępowaniem. Tak czy inaczej na razie mogę
narzekać, bo jak tak patrzę to przyszłość narodu nie wygląda zbyt dobrze.
PS: Głęboko
wierzę, że gdzieś w tym kraju są mądre dzieci wychowywane przez mądrych
rodziców. Niestety jednak wciąż nie spotykam ich na swojej drodze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz