Im jesteś głupszy tym głośniej krzycz

         Urzędnicy państwowi nie mają zbyt dobrej opinii. Nie dziwię się temu. Sama nie przepadam za chodzeniem do urzędów. Na ogół trafiam na ludzi, którzy nigdy niczego nie wiedzą, o niczym nie słyszeli i nic nie widzieli. Argumentowanie swoich racji przez posługiwanie się przepisami prawa lub też informacjami dostępnymi na stronach internetowych urzędów publicznych nie ma najmniejszego sensu. Odbijasz się, jak od muru, rzucasz, jak grochem o ścianę i mówisz, jak do słupa. Urzędnicy w małych miasteczkach zatrzymali się, gdzieś na etapie lat ‘90, ale jeszcze przed reformą administracyjną. Ci młodsi z kolei, zgodnie kończą studia pedagogiczne – głównie pedagogikę wczesnoszkolną na wyższych szkołach humanistycznych w trybie zaocznym.

            Będąc jedną z nich (urzędników, nie absolwentów pedagogiki) powinnam ich bronić. Nikt nie wie wszystkiego, ale praca przez dwa lata w urzędzie wymaga posługiwania się poprawną polszczyzną, nawet jeśli zasób słów, którymi będziesz się posługiwał jest ograniczony. Przychodząc do urzędu wyobrażałam sobie, że będę pracować z ludźmi o wysokich kwalifikacjach, albo przynajmniej z takim, którzy będą znali się na tym, co robią. Niestety doświadczyłam brutalnego zderzenia z rzeczywistością. Okazało się, że tych, którzy znają się na swoim fachu i są w tym naprawdę dobrzy jest niewielu. I oni głównie milczą. Najgłośniej krzyczą Ci, którzy nie mają zbyt wiele do powiedzenia. I dla dobra swojego oraz dobra ogółu powinni milczeć.

            Swoją drogą, czy to nie jest przewrotne? Kiedyś głupota była czymś wstydliwym, czymś z czym należało się ukrywać, bo była napiętnowana. Teraz jest inaczej. Jest jakby publiczna zgoda i aprobata dla głupoty. Po tygodniu pracy zaczęłam tworzyć swoją prywatną listę osób, które patrzą na mnie wzrokiem nieskażonym wiedzą.

            O zaszczytne pierwsze miejsce walczyły ze sobą dwie panie. Pierwsza kłóciła się długo i zawzięcie
o to, że forma „niniejszym informuję” jest błędna, ponieważ poprawnie jest „niemniejszym informuję”
i absolutnie nie brała pod uwagę, ani tego, że Word podkreślał jej ów wyraz na czerwono, ani sugestii sprawdzenia tego w słowniku jeśli już nie wierzy temu, co jej mówię. Możliwe, że słownik internetowy też kłamie, a może nigdy wcześniej nie korzystała w takiej formie ze słownika, bo po długiej dyskusji w końcu dała się przekonać. Z kolei moja druga faworytka do podium, w oficjalnym piśmie do petenta postanowiła zmienić formę ze „stawić się w urzędzie” na „wstawić się w urzędzie”. Uznała, że stawić się musi być błędne, bo jeżeli powiesz to na głos, to brzmi idiotycznie. Na szczęście jej pomocnica miała na tyle rozumu, aby zapytać osób bardziej ogarniętych w kwestiach posługiwania się poprawną polszczyzną i nim nasza mędrczyni wysłała owe pismo, udało nam się to zmienić. Przekonał ją dopiero argument, że wstawić to się może. Nawet w urzędzie, ale nie wiemy czy to jej wyjdzie na dobre. Trzecia mistrzyni nigdy nic nie wie i na telefoniczne pytania petentów zawsze ma odpowiedź jedną: „nie wiem, ale to Pan/i powinien wiedzieć, czy to Panu/i przysługuje czy nie”. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby odbierała telefon za swoją koleżankę zajmującą się daną specjalizacją. Niestety jednak odbiera telefon i odpowiada na pytania wyłącznie z tego, czym sama się zajmuje.

            Małe miasteczka cierpią rzekomo na brak wykwalifikowanej kadry. Młodzi ludzie wyjechali do bardziej perspektywicznych miast i znaczna część z nich nie decyduje się na powrót. Z kolei ci, którzy wrócili raczej nie mają co liczyć na pracę na cały etat, gdyż jak się ich informuje na wstępnie, mają za wysokie kwalifikacje. W taki sposób powstaje błędne koło, a wolny etat zawsze przypadnie komuś, kto ma żonę / męża dyrektora. I pewnie jest po pedagogice.