Nasza klika

W małym mieście trudno jest żyć. Jak już odnajdziesz lub też ponownie zacieśnisz relacje ze swoimi dawnymi przyjaciółmi, znajomymi, to wychodzi na to, że trzymacie się razem. W dzień i w nocy. W kawiarni, na spacerze, na imprezie. Dzwonicie do siebie, piszecie smsy, kiedy usłyszycie piosenkę w radiu, z której ostatnio się nabijaliście. Głupie sprawy, ale w tym zaangażowaniu wychodzi na to, że zapominacie o tym, że w zasadzie miłe mogłoby być bliższe poznanie kogoś innego.

            Kiedy już namierzysz taką osobą, chcesz ją wprowadzić do swojego kręgu, który liczy mniej więcej około dziesięciu osób. Najczęściej jest to krąg składający się z proporcji 50:50 pań i panów. Najczęściej każdego z każdym łączyła, łączy, albo będzie łączyć bliższa relacja. Nie mówię tu od razu o seksie, ale choćby całowaniu się na imprezie, wspólnych spacerach bez pozostałej ósemki, siedzeniu po nocach na ławce i gapieniu się w niebo. Niby nic takiego, ale bliższa więź została zawiązana. Potem nic z tego nie wychodzi, ale żadne z was nie może ot tak zerwać z pozostałymi tylko dlatego, że we dwoje siedzieliście do czwartej patrząc na gwiazdy. To żaden powód. Tak czy inaczej, chcąc wprowadzić do kręgu kolejną osobę musisz mieć cichą akceptację pozostałych. A to jest trudne. Moja pinezka jest miasteczkiem liczącym około 10 tysięcy mieszkańców. Chcąc nie chcąc osobników w podobnym do nas wieku znamy prawie wszystkich: z widzenia, słyszenia, zdjęć, szkoły. I zawsze znajdzie się ktoś, kto danej osoby nie lubi, nie toleruje, miał z nią / nim nieciekawą przygodę jakiś czas temu i nie czuje potrzeby odnowienia znajomości. Możesz się z tym kimś spotkać samemu, nikt nie będzie miał nic przeciwko, ale będzie to po cichu potraktowane jako zdrada.

            Dlatego najczęściej trzymamy się razem: urządzamy włoski wieczór, udajemy się na wyprawę do większej pinezki do kina, imprezę, teatru. Robimy wspólne grillowanie, ogniskowanie, jazdy na łyżwach, wspinaczki, zakupy, spływy. Razem, zawsze razem. Nie lubimy pozostałych klik. I dla zasady i dla tego, że znajdują się w niej osoby, z którymi
z jakichś względów nam kiedyś nie wyszło. Mogło pójść o walkę w klasie, chłopaka, postawieniu na swoim. Nic istotnego. Teraz kiedy się mijamy udajemy, że się nie znamy,
a następnie zgodnie obgadujemy, co później trafia do nas wzajemnie za pomocą miłych
i usłużnych donosicieli, bo ci znajdą się zawsze. Wiecie jak ich rozpoznać? Snują się od jednych do drugich, łudząc się, że mogą pozostać neutralni i przyjaźnić się ze wszystkimi. Bzdura. Prawda jest taka, że kliki bez nich też by istniały. Są potrzebni i czasem wnoszą nieco świeżości do grup, które są już wzajemnie zmęczone swoim towarzystwem. Ale nigdy nie będą jednymi z nas,

            Wiem, że to jest strasznie dziecinne i sama się z tego śmieje. Tym bardziej kiedy rozmawiamy o tym na głos i zaprzeczamy sami sobie, że tak nie jest. Każdy z was jest
w takiej klice: w pracy, wśród znajomych, na lektoracie z angielskiego. Jesteśmy sobą zmęczeni, ale i tak jesteśmy razem. Zwłaszcza jeżeli znajomość przetrwa podstawówkę, gimnazjum, liceum i studia. Wyczytałam ostatni, że jeżeli znajomość  przetrwa osiem lat, to będzie to przyjaźń na całe życie. W takim razie w pinezce jest dużo przyjaźni.