Znacie ten
strach, kiedy okazuje się, że w pracy coś poszło poważnie nie tak? Wszyscy
zostają postawienie na nogi, powołany zostaje sztab antykryzysowy, a ty w duchu
zastanawiasz się w jakim procencie ponosisz winę za owy kryzys? I
czekasz/czekacie na reakcję bossa. Na jego minę, reakcję i ewentualny pomysł,
co dalej.
U nas kryzysy ważniejsze od
wszystkich problemów świata, zdarzają się co najmniej raz w tygodniu. Wtedy
jeden zgania winę na drugiego, każdy umywa ręce, a poziom twojej irytacji
wzrasta z minuty na minutę. Gorzej jeśli osoba, na którą liczysz, niekoniecznie
może się podzielić z tobą merytorycznymi wskazówkami, ale jedynie rzuca hasłem
– będzie dobrze. Nie będzie, jeśli ktoś nie wpadnie na jakiś innowacyjny
pomysł, jak temu wszystkiemu zaradzić, jak przerzucić środki, gdzie zabrać,
komu dodać. Wcale nie uspokajają mnie słowa, że będzie dobrze, wręcz
przeciwnie, jest mi gorzej, że nikt na poważnie nie chce rozwiązać zaistniałego
kryzysu. Słowa o tym, że w niebie czuwają nad nami anioły i Bóg też nie
poprawiają mi humoru. Skoro tak czuwają to może, niech zaczną zapobiegać tylu
sytuacjom?
Szef to ma być szef. Nie się modlić,
nie pokładać nadzieję w siłach wyższych, ale ma wymagać i pomagać. Ma
decydować. Ma podejmować najważniejsze decyzje. Nie ma czekać i patrzeć w niebo
w oczekiwaniu na znak. Równie dobrze w takich sytuacjach moglibyśmy napisać do
wróżki. Da nam podobna odpowiedź, może jedynie będzie kazała nam się dłużej
wpatrywać w kryształową kulę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz